Yelken yapıyorsanız hayalleriniz vardır, kimi küçük, kimi ulaşılmaz, kimi günlük, kimi ömür boyu süren. Koy içinde başlayan serüvenler birkaç günlük pasajlara, yelkenle yapılan tatiller yarışlara dönüşür yıllar geçtikçe.
Bu sürede macera ve adrenalin arzumuz seyrettiğimiz Vandée Globe'larla, Volvo Ocean Race'lerle pekişti, imrenerek ve saygı duyarak. Her ne kadar bu yelkencilerin zor hatta imkansız bir şey yaptıklarını bilse de hep bir "Acaba ben olsam ne yapardım" sorusunu merak edip, durduk.
Hızla seyir yapmanın yanı sıra günlerce hiçbir konforun olmadığı bir sürat makinesinde ayakta durmak, yatmak, dümen tutmak nasıldır acaba diye düşündük.
Hayalini kurduğumuz az kişili uzun seyirlerin süratli yelkenlisi Figaro II ile Vakko Cup'la tanıştık. Yıllardır üç tarafı denizlerle çevrili hikayemizin kendimize düşen payı Hopa-Hatay'ı durmadan ve süratli ve az kişi ile yapma hayalimizi gerçekleştirme kararı aldık. Kendi içinde bir ilk, bizim için de, ülkemiz için de.
Hopa'dan Hatay'a düz rotada 1.400 deniz milini iki kişi durmadan yelken yaparak kat etmek. 18 Temmuz Cumartesi saat 10.00'da start alıyoruz. Belki de ilerde yapılacak bir organizasyon için yol açıyoruz. Bizi www.hopahatay.com ve www.tayk.org.tr adreslerinden takip edebilirsiniz.
Son söz olarak biraz hayal, biraz imrenme, biraz kendini keşfetme, biraz gurur, biraz ego da olsa bitirdiğimizde hepimize bir anı kalacağını ve ufak da olsa bir pencere açacağımızı ümit ediyoruz.
Orhan-Kerim
BİZ KİMİZ?
Orhan Özdaş - Kerim Gürçay
Merhaba,
Ben Orhan Özdaş. 1967 yılında doğduktan sonra bir takım okullara gittim, yabancı dil öğrendim. Memurlukla iş hayatına düştükten sonra 199ı yılında arkadaşlarımla kurduğum şirkette çalışmaya devam ediyorum. Herkes gibi bir iki çocuğum ve sevdiğim bir eşim var.
 |
Yelken biraz aileden genetik, biraz da çevreden herhalde. Dedem Azerbaycan yat kulübünün kurucusu imiş. Ama sanırım en büyük etkenlerin başında Fenerbahçe koyunda abim Mehmet Özdaş ve arkadaşlarının yelken maceraları sayılabilir. 1983'te bir 470 takımının kısa süreli üyesi oldum. Daha sonra ise yazları transfer ya da tekne kiralayarak yatlarla tanıştım. İşim gereği bir bareboat charter şirketinin müdürü olduktan sonra tekne ve yelken konusunda -biraz da şanslı sayılabilirim- a'dan z'ye, seyirden mekaniğe kadar bilgi ve deneyim kazandım. Marmaris'te yapılan yarışlara katıldım, özellikle MIYC Race Week'in müdavimlerinden oldum. |
İstanbul'a dönüş sadece suların rengini değil işim dolayısıyla yelken ile olan ilgimi de değiştirdi. İş icabı marin sektörünün içinde ama yelkene uzak olarak yaşamaya başlayınca yarışlara girmeye karar verdim. Önce 35 foot Cadı teknesiyle, sonra da kaptanlığını yaptığım ve kurduğum KG takımıyla yarışlara katıldım. İki sene önce kiraladığım First 38 Tzigane adlı tekne ile IRC III'de TAYK ve İYK Trofelerini kazandım.
Geçtiğimiz yıl ve bu yaz yarışmadım, bu proje ile bu açığı kaparız diye düşünüyorum.
Ben Kerim Gürçay. 1967 baharında gözlerimi açtıktan sonra ailemin öngördüğü bir takım eğitim ve öğretim kurumlarında denizi fazla da görmeden uzun bir süre yaşadım. Okudum, okudum, çalışma vakti kerati geldiğinde ben biraz daha okudum, sonra da öğretmen oldum. Biraz iş yaptım ama ağırlıklı olarak son 12 yıldır daha çok öğretmenlik ve okul işleri ile uğraştım, halen de aynı sektörde devam ediyorum.
Kalamış Koyu denilen bir yerde insanlar denize girerken, vapurların önce Kalamış sonra Moda'ya yanaştığı yıllarda Fenerbahçe koyunda optimist yapma bahtiyarlığına eriştim. Moda'dan denize atlamanın keyfini sürmenin yanı sıra Çikita ve Zorba'nın startlarını ağzımın suyu aka aka seyrettim. Daha sonra salon sporlarına terfi edip uzunca bir süre gökyüzüne ve denize seyirci kaldım.
 |
Yıllar sonra sıra arkadaşım, ortağım Orhan denizin içinde diyebileceğimiz bir işe başlayınca biz de kenarından tekrar bu işlere aşina olduk. 90'lı yıllarda Marmaris'te bir yıllık bir skipper'lık işi beni bu işe iyice ısıttı. Daha sonra İstanbul'a döndüm ve hayalimde olmayan biçimde bir tekne sahibi oldum. Bütün paramı beceremediğim tekne işlerine yatırarak denize olan sevgimi en azından banka nezninde kendime kanıtlama yarışına girdim. On senede bakımını ve binmesini hiç beceremediğim üç tekne aldım, kurtulmak için arkadaşlarımı kurban seçerek onlara devrettim. Yelken ve yarış ile Marmaris Race Week'lere katılarak tanıştım. Sonrasında Orhan'la Cadı ve KG'de beraber yarıştık. Son üç senedir denizden ve yarıştan uzak çok seyrek te olsa keyif seyirleri yaptım. Belki de bu proje sayesinde denizden bu ayrılığın affını elde edeceğim. |
Neden Figaro Classe II?
Bu rotayı ve seyri yapabilecek şahsi teknelerimiz mevcut. Ancak biz performans teknesi aradık, biraz hayal, biraz öykünme, biraz macera, biraz da hakkını vermek için sürekli ıslak, her suya vurduğunda kırılacakmış gibi ses çıkaran ama dalgayı bulduğunda sörflerde 16-17 knot süratlere ulaşan iki kişinin kolayca abrayacağı bir tekne ile bu işi yapmak istedik.
Bunun yanı sıra gönlümüzden bir tekne daha olması ve Figaro Classe II yarışı biçiminde yapılması çok geçti. Bu sefer kısmet olmadı ama bir sonrakinde birden fazla tekne olduğunda mutlaka orada oluruz. Figaro Classe II'nin ilginç özellikleri var: Tekne üç ton ve bunun yarısı salma, içinde iki dar metal barla çevrili sert hasırdan örülü tomografiye girmiş gibi hissettiğiniz uzanma yeri var, tuvalet yok ve kabin ortasındaki maksimum yükseklik 1.70 mt. 10.10mt boyundaki bir tekne için stabilite ve seyir inanılmaz zevk veriyor. Balastlara aldığınız su ile orsa seyrinde rüzgar üstü ağırlığınızı arttırabiliyorsunuz. Tek kişinin kullanımı için tasarlanmış teknede dümen tutmak gerçekten bir zevk. En ufak el hareketinize cevap vermesinin yanı sıra tekne yattığında çift palanın rahatlığını size sürekli hissettiriyor. |
 |
